{"product_id":"πέτρινες-ρίμες","title":"Πέτρινες ρίμες","description":"\u003cp align=\"center\"\u003eΣαν να’ταν η πιο σπλαχνική γυναίκα,\u003c\/p\u003e\n\u003cp align=\"center\"\u003eστη δούλεψή της κάλεσα το φως,\u003c\/p\u003e\n\u003cp align=\"center\"\u003eτο σκότος και τον λίγο μου καιρό∙\u003c\/p\u003e\n\u003cp align=\"center\"\u003eγια τι άλλο άραγε να’χα καιρό;\u003c\/p\u003e\n\u003cp align=\"center\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e«Αποφάσισα», λέει ο Δάντης στη Νέα Ζωή για τη Βεατρίκη, τον διά βίου έρωτά του, «να μη μιλήσω πιά για την ευλογημένη γυναίκα ώσπου να μπορέσω αντάξιά της για κείνην να ιστορήσω» και «να πω για κείνην αυτό που δεν ειπώθηκε για καμία».\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eΔυό χρόνια αργότερα θα γράψει για μιαν άλλη γυναίκα, άγνωστη, τις \u003cem\u003eRime\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePetrose\u003c\/em\u003e\u003cem\u003e.\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eΣτα ποιήματα των \u003cem\u003eRIME\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePETROSE\u003c\/em\u003e ακόμη και η ποίηση νικιέται καθώς το μαρτύριο του ερωτευμένου ξεπερνά τα όρια αυτού που μπορεί να λεχθεί. Τον Δάντη οι \u003cem\u003eRime\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePetrose\u003c\/em\u003e τον σημάδεψαν ανεξίτηλα προπάντων με την τραχύτητα της γλώσσας που απελευθέρωσαν. Τα ποιήματα αυτά δεν είναι απλώς καλλιτεχνική «παρέκβαση», αλλά το αναγκαίο προοίμιο στην \u003cem\u003eΚωμωδία\u003c\/em\u003e (\u003cem\u003eLa\u003c\/em\u003e [\u003cem\u003eDivina\u003c\/em\u003e] \u003cem\u003eCommedia\u003c\/em\u003e), που μάλλον δεν θα γραφόταν ποτέ στους γλυκείς τόνους του dolce stin novo. «Ο ρεαλισμός», παρατηρεί ο Salvatore Quasimodo, «η μεγαλειώδης ποίηση του Δάντη, γεννιέται στις \u003cem\u003eRime\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePetrose\u003c\/em\u003e: τα συναισθήματα εδώ δεν είναι θέμα αναγωγής∙ γεννιούνται απ’ το κορμί, που το δέρνουν πραγματικά ο αέρας, η βροχή, το χαλάζι».\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eΚατά πάσα πιθανότητα οι \u003cem\u003eRime\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePetrose\u003c\/em\u003e συνετέθησαν το 1296 ή το 1297 – δηλαδή, μετά τη \u003cem\u003eΝέα Ζωή\u003c\/em\u003e (\u003cem\u003eLa\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eVita\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eNuova\u003c\/em\u003e), αλλά πριν το \u003cem\u003eΣυμπόσιο\u003c\/em\u003e (\u003cem\u003eConvivio\u003c\/em\u003e).\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eO Charles S. Singleton αποκάλεσε τις ιδανικεύσεις των τροβαδούρων «έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης». Στις \u003cem\u003eRime\u003c\/em\u003e\u003cem\u003ePetrose\u003c\/em\u003e βλέπουμε, πράγματι, έναν έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης – ωστόσο, εδώ, οι κανόνες της ιπποτικής ποίησης «σπάνε» καθώς ο ανανταπόδοστος πόθος σταδιακά μετατρέπεται σε εκστατική βία.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eΤο «lo son venuto», το πρώτο ποίημα, εισάγει το κεντρικό μοτίβο των Rime Petrose : ένα κορίτσι σαν πέτρα – ψυχρό απέναντι στο πάθος του ποιητή και την ίδια στιγμή σπάνιο σαν πολύτιμος λίθος. Στη sestina ο Δάντης αναγνώρισε το ιδεώδες όχημα για την ποίηση του ανανταπόδοτου έρωτα. Το νόημα καθεμιάς από τις έξι όλες κι όλες λέξεις με τις οποίες τελειώνουν οι στίχοι βαθαίνει από στροφή σε στροφή, αντανακλώντας την έμμονη κυκλικότητα της σεξουαλικής επιθυμίας – και υπνωτίζοντας το κοινό και τον ποιητή. Η λέξη \u003cem\u003eombra\u003c\/em\u003e, λόγου χάριν, άλλοτε σημαίνει «σκιά» κι άλλοτε «φάντασμα», αλλά συμβολίζει πάντοτε τη μαυρίλα του θανάτου. Η \u003cem\u003epetra\u003c\/em\u003e, που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή ως προσωποποίηση της γυναίκας, καταλήγει να υποδηλώνει τον τάφο.\u003c\/p\u003e\n\u003cp align=\"right\"\u003eHAROLD BLOOM\u003c\/p\u003e\n","brand":"Mesie Sarlo","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":57496331157836,"sku":"978-960-325-982-4","price":10.45,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0852\/6381\/0892\/files\/1192649_6a2d045c-6d2b-4e5e-bdce-7636eae9114e.jpg?v=1782439256","url":"https:\/\/localstores.gr\/products\/%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%81%ce%af%ce%bc%ce%b5%cf%82","provider":"Local Stores","version":"1.0","type":"link"}