Φεμινισμός για το 99%

Μόλις κατανοήσουμε την κεντρικότητα της κοινωνικής αναπαραγωγής στην καπιταλιστική κοινωνία, δεν μπορούμε πλέον να δούμε την τάξη με τον συνήθη τρόπο. Σε αντίθεση με τις πατροπαράδοτες αντιλήψεις, αυτό που κάνει την τάξη στην καπιταλιστική κοινωνία δεν είναι μόνο οι σχέσεις που εκμεταλλεύονται άμεσα την «εργασία», αλλά επίσης οι σχέσεις που την παράγουν και την ανανεώνουν. Ούτε η παγκόσμια εργατική τάξη αποτελείται αποκλειστικά από όσους και όσες δουλεύουν για μισθούς σε εργοστάσια ή ορυχεία. Εξίσου σημαντικές είναι εκείνες και εκείνοι που δουλεύουν στα χωράφια και στα σπίτια ιδιωτών· σε γραφεία, ξενοδοχεία και εστιατόρια· σε νοσοκομεία, βρεφονηπιακούς σταθμούς και σχολεία· οι επισφαλώς εργαζόμενες στον δημόσιο τομέα και στην κοινωνία των πολιτών, οι άνεργες και όσες δεν λαμβάνουν καμιά αμοιβή ως αντάλλαγμα για τη δουλειά τους. Η παγκόσμια εργατική τάξη κάθε άλλο παρά περιορίζεται στους λευκούς στρέιτ άντρες, όπως πάρα πολλοί εξακολουθούν να τη φαντάζονται· το μεγαλύτερο μέρος της απαρτίζεται από μετανάστες, φυλετικοποιημένους ανθρώπους, γυναίκες –τόσο σις όσο και τρανς– και ανθρώπους με διαφορετικές ικανότητες, που οι ανάγκες κι οι επιθυμίες όλων τους ακυρώνονται ή διαστρεβλώνονται από τον καπιταλισμό. Αυτό το πρίσμα επίσης επεκτείνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ταξική πάλη. Το κρίσιμο σημείο για εμάς, και το κλειδί για την κατανόηση του παρόντος, είναι ότι η ταξική πάλη περιλαμβάνει τους αγώνες για την κοινωνική αναπαραγωγή.