Η ιστορία της τέχνης στην Ελλάδα

Η ιστορία της τέχνης στην Ελλάδα έχει συγκεκριμένα χωρικά και χρονικά όρια και περιλαμβάνει την εξέλιξη των εικαστικών τεχνών από τον 18ο αιώνα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Ο αντίστοιχος όρος για την Ευρωπαϊκή τέχνη έχει εξαιρετικά διευρυμένα όρια καθώς σε αυτόν συμπεριλαμβάνεται ο δυτικός μεσαίωνας και η αναγέννηση και φυσικά η σύγχρονη τέχνη. Τα κριτήρια με τα οποία προσδιορίζεται η κάθε περίοδος, λ. χ. κλασική, βυζαντινή ή νεότερη, είναι συγκεκριμένα και έχουν να κάνουν με τα ιστορικά, τεχνοτροπικά, πολιτισμικά και άλλα γνωρίσματα, αλλά και με εφαρμογές μιας μεθοδολογίας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας επιστήμης με συγκεκριμένα γνωσιολογικά χαρακτηριστικά. Για τη νεοελληνική τέχνη ο κανόνας με τον οποίο «μετράει» κανείς τα στοιχεία εκείνα που εντάσσουν μια τέχνη σε ένα ιστορικό πλαίσιο αντλείται από την Αναγέννηση, και επιταχύνεται ανάλογα με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μεταβάλλεται και εξελίσσεται το έργο τέχνης. Για τον συγγραφέα αυτής της μελέτης οι λόγοι και οι αιτίες των κάθε είδους μεταβολών, όπως είναι οι αλλαγές, πρώτα – πρώτα στη μορφολογία, αλλά και εκείνες που αφορούν στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης του νέου Ελληνισμού, είναι οι βασικοί πυλώνες προσδιορισμού των ορίων της νεοελληνικής τέχνης. Γι’ αυτό επιλέχθηκε ως αφετηρία ο 18ος αιώνας, ο οποίος συγκεντρώνει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι ισχυρές ελληνικές κοινότητες , όπως αυτές διαμορφώθηκαν είτε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα Επτάνησα είτε στο εξωτερικό έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή των ιδεολογικών προτύπων και στην αναζήτηση παραδειγμάτων τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση και με βάση τα γεγονότα οι ελληνικές κοινωνίες είχαν παγιώσει τον δυτικό τρόπο σκέψης και ανάλογα με τις επιδράσεις προσέδωσαν νεωτερικό χαρακτήρα στην καλλιτεχνική έκφραση.