«Ήρθα στο Σαποτάλ για να πεθάνω, επιτέλους. Με το που πάτησα το πόδι μου στο χωριό, ξεφορτώθηκα όλα όσα είχα στις τσέπες μου: τα κλειδιά του σπιτιού που εγκατέλειψα στην πόλη, το πλαστικό χρήμα και ό,τι έφερε το όνομά μου ή τη φωτογραφία του προσώπου μου. Όλα κι όλα έχω τρεις χιλιάδες πέσος, διακόσια γραμμάρια όπιο κι ένα τέταρτο της ουγγιάς ηρωίνη, κι αυτά πρέπει να μου είναι αρκετά για να πεθάνω». Ο πρωταγωνιστής ετούτης της ιστορίας αναζητά το αμετάκλητο ραντεβού με τη Λαίδη που έχει τη μορφή άσπρης σκόνης, και κάπως έτσι ξεκινά ένα ταξίδι στην άκρη της νύχτας, στη διάρκεια του οποίου θα συναντηθεί με ανησυχαστικά πρόσωπα, με φαντάσματα νεκρών φίλων, με αναμνήσεις της μεγάλης πόλης που άφησε πίσω του αλλά και με το ίδιο το παρελθόν του. Ο νεαρός Ματέο Γκαρσία Ελισόντο, με ύφος μαυλιστικό που συνεπαίρνει τον αναγνώστη, αφηγείται ένα ταξίδι στην καρδιά του σκότους, την απόκοσμη κατάβαση στην κόλαση ενός εθισμένου που διεισδύει σε ένα μονοπάτι έχοντας έναν και μοναδικό σκοπό, τον οποίο πλησιάζει όλο και περισσότερο. Το λογοτεχνικό ντεμπούτο ενός φέρελπι συγγραφέα.
«Ένα φασματικό ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ανάμεσα στον έρωτα και στην απώλειά του. Ένα βιβλίο που αιχμαλωτίζει και υπνωτίζει τον αναγνώστη, και τον μεταφέρει σε ένα γκροτέσκο αυτοκαταστροφικό καρναβάλι, όπου αντηχούν το Κάτω από το ηφαίστειο του Μάλκολμ Λόουρυ ή το Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο».
El País
«Το παρθενικό μυθιστόρημα του Ματέο Γκαρσία Ελισόντο είναι πάρα πολύ καλό και πραγματεύεται ένα θέμα εξόχως μεξικανικό, την εμμονή με το θάνατο και την κυκλικότητά του. Η αντίληψη αυτή, ριζωμένη πρωτίστως στη μυθολογία των ιθαγενών, εμποτίζει και τη μοίρα του σημερινού Μεξικού, όπου η ζωή μικρή σημασία έχει. Το βιβλίο συνιστά μια ατομική λύση έναντι της συγκεκριμένης εμμονής, ενώ η φαντασμαγορική ανησυχία που κυριεύει τον αναγνώστη καθώς το διαβάζει αποδεικνύει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αφηγητή που ελέγχει απολύτως τα λογοτεχνικά του μέσα».
ABC
«Το ντεμπούτο αυτό υπόσχεται πολλά. Από τα πλέον αξιοπρόσεκτα πρώτα μυθιστορήματα που έχουν εκδοθεί τελευταία στην ισπανική γλώσσα».
La Vanguardia
«Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα φωνή, ικανή να κρατήσει τον παλμό της ιστορίας μέσα από έναν άμεσο και ρέοντα λόγο που δονείται ανάμεσα στο σύγχρονο και το προγονικό».
