Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε τον θάνατο

(. . .) Η συγγραφέας, πενήντα δύο χρόνων σήμερα, προσπαθώντας να ανασυνθέσει την ταυτότητά της με ποιητικό ρεαλισμό, αυτοαναλύεται χωρίς ίχνος μελοδραματισμού ή σκανδαλοθηρίας σ` ένα κείμενο γραμμένο με μιαν ανάσα, για να διαβαστεί επίσης με μιαν ανάσα, όπου ο πεζός λόγος εναλλάσσεται με στίχους τραγουδιών, ποιήματα, θεατρικούς μονολόγους και διαλόγους προσώπων υπαρκτών, μη επινοημένων.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]